Gabriel Krawczyk

Choć Eggers szerokim łukiem omija filmową rzeźnię i od razu kieruje się do psychiatryka X muzy, to wcale nie ma zamiaru punkt po punkcie diagnozować czorta usadowionego w głowach bohaterów. Ów czort nie daje się zdiagnozować, gdyż nie ima się go nasza współczesność. Wspomniane drugie dno jest tu grząskie, a nieopodal drzemiące zło – wielokształtne jak nasze o nim wyobrażenia.

Beata Poprawa

Eskil Vogt nie skupia się na ślepocie bohaterki, razem z Ellen Dorrit Petersen buduje postać wykazującą szerokie spektrum emocji. Ukazuje pogrążenie w apatii (wzmocnione wizualnie szaro-błękitną przestrzenią, wszechobecną nieostrością), zachowuje przy tym balans dzięki momentom niepozbawionym humoru.

Dominika Dymińska

Podobno krytycy porównują mnie do Herty Mueller i Aglai Veteranyi. Nie jestem zresztą pewna, czy krytycy, ale na pewno dział promocji w wydawnictwie, które opublikowało moją książkę. Tak to się właśnie kończy, kiedy się komuś pomyli wszystko ze wszystkim. I tu pojawia się kolejne pytanie: kto to właściwie jest krytyk, jeśli w gruncie rzeczy może być nim każdy?

Filip Fierek

W tym właśnie świecie, nad którym Belzebub całkowicie przejął kontrolę, a jego armią jest twarde jak stal lewactwo, osadzony jest debiut prozatorski szefa Telewizji Republika. Operacja „Chusta” to – według słów Dariusza Karłowicza – „napisana z wielkim rozmachem” powieść sensacyjna z gatunku theological fiction.

Joanna Lech

Gdy w końcu udało Ci się umówić z jakąś osobą poznaną za pomocą aplikacji Tinder – i załóżmy, że spełniła już ona trzy niezbędne do owej randki warunki: okazała się prawdziwa, zjawiła się na miejscu i wygląda tylko w 90% zupełnie inaczej niż na swoich zdjęciach – musisz jeszcze pamiętać, jakich reguł przestrzegać, aby nowo poznanej natychmiast nie odstraszyć.

Gabriel Krawczyk

High-Rise działa – działa jak precyzyjny mechanizm, rozprawa o nieudanej rewolucji, katalog symboli. Krzyżówka, która chciała być literaturą. O ileż bardziej stymulujące byłoby okazjonalne odejście od normy, jakaś doza spontaniczności. Być może z niej zrodziłyby się emocje. Być może dzięki niej mocniej obchodziłoby nas, co nastąpi po wspomnianym wcześniej wybuchu.

Bartek Dramczyk

Uznawanie popkultury za źródło wszelkiego zła jest niepoprawne z założenia. Popkultura to rodzaj uogólnionego, uśrednionego gustu, dostosowanego do potrzeb większej części społeczeństwa. Dlaczego z tego nie skorzystać? Mam wrażenie, że demoscena dorobiła się współcześnie co najmniej czterech trendów, które odzwierciedlają zupełnie odmienne kierunki, niekiedy tylko zazębiając się.

Jan Bińczycki

Problem z Płaszowem rozciąga się przez wszystkie elementy życia społecznego. Od pamięci historycznej po urbanistykę, od edukacji po samą koncepcję polityki władz miasta. To jeden z wielu obszarów, które dla krakowian stały się nie-miejscami – przestrzenią, która wedle francuskiego antropologa Marca Augé, znajduje się poza czasem, historyczną tożsamością, świadomością odwiedzających je osób.

Bartosz Marzec

Imponująca łatwość, z którą Bykow nanosi swoich bohaterów, tych zwyczajnych-niezwyczajnych, na umiejętnie zarysowane tło społeczne, i biegłość, z jaką przechodzi od kina opartego na moralnym dylemacie do pasjonującej sensacji, czyni go jednym z najciekawszych rosyjskich twórców młodego pokolenia.

Projekt Petronela Sztela      Realizacja realis

Nasz serwis używa plików cookies do prawidłowego działania strony. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej. Więcej informacji udostępniamy w naszej polityce prywatności.

Zgadzam się na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information